128

   To ta chwila, kiedy umysł się gubi w myślach i szuka ujścia. Ujścia nie ma, bo też wewnętrzny krytyk od miesiąca zabrania mi na publikowanie czegokolwiek. Gdziekolwiek.

Z drugiej strony, natłok myśli dusi słowo. Nic nie zlewa się w tekst.

Metody dwóch palców(twixa zrób?) nie chcę. Nie ulżę sobie fikuśnym postem.

Nie piłem, a kac męczy.

Dzieje się.

"Wszystko, co żywe, rośnie w górę, ale nie jest wolne. Najwyższe gałęzie chwytają w pułapkę powietrze i światło, lecz żywią nimi tylko nieskończone ziarna ziemi. Wzrost sam w sobie jest bez znaczenia"

William Wharton "Ptasiek"

Walczymy o coś (?).

127

126

125

Sezonowa Akcja Zakupowa

Bez rozpisywania się, wszystkie informacje tutaj:
https://www.facebook.com/sezonowaakcjazakupowa?fref=ts

Zdjęcia z drugiej części, trzeciej odsłony akcji.
Restauracja: http://www.restauracjanorma.pl/NORMA/MENU.html
Prowadzący: Kuba Korczak

Długi post o historii. Albo historią będący. Na pewno coś z historią.

Luźny, wolny wtorek. Co by nie leżeć i jojczyć przez dzień cały, wziąłem się za przeszukiwanie rodzinnych archiwów w szukaniu inspiracji/szczęścia/spełnienia, lub po prostu - przez ciekawość tego, co się w tych babcinych szufladach uchowało.

A uchowało się zaskakująco dużo. Blisko 100 lat historii, jak się okazuje - wielkiej, rozsianej po świecie rodziny, którą łączy głównie(poza tzw. więzami krwi) wiejskie pochodzenie. Bo też ciężko wrzucić do jednego worka hipisów, komunistów, działaczy, antykomunistów, wojskowych(dowiedziałem się o wuju walczącym m.in pod Monte Cassino. Niby nic, a jednak trochę dumnie) i rolników. Dobre doświadczenie i wstęp do walki o odkrywanie swego pochodzenia. Bo tak.

Autorzy zdjęć niestety nieznani. Trochu rodziny, kawał historii.

Jestem szczerze zakochany w tym zdjęciu.
Hasło "głosuj na nas" moim hasłem wyborczym, jeśli by mi kiedyś przyszło, za politykę zabierać się.

Tyle z historii.
Na koniec dwa bonusowe kadry i stare zdjęcie młodego człowieka.

Piękno, młodość, kobiety, uśmiech, bogactwo i czerwony kabriolet. Żyło się.

124

...

Koszyki, post sentymentalny

Tydzień do zamknięcia i coś we mnie pękło. Powoli dochodzi do mnie myśl o zamknięciu miejsca, którego częścią byłem i w którym przyjemność miałem, mieć swój zawodowy debiut jako młody "Pan ziółko". Poczucie bliźniacze do tego, po opuszczeniu(cudownego) liceum. Już nigdy nie będzie takiego lata.

Koszyki się zamykają. Zostawiam w tym miejscu mój bagaż emocjonalny, tak zawzięcie gromadzony przez ostatni rok. W głowie zostają mi ludzie tworzący to miejsce. Marty, Szury Dobki, Krzywe, Kacpry, Marciny, Chloriany, Konrady i szlachcice wszelkie.
Oni i klimat miejsca, sprawiły, że był to mój drugi dom. Tu się dzień kończyło o 6 nad ranem, za chwilę zaczynając pracę na 7 rano.

Kawa i papieros rano z panem Leszkiem. Rozmowy o życiu o 8 rano. Moje dziwne randki podczas pracy. Granie na harmonijce z Marcinem o 3 nad ranem. Spontanicznie jedziemy do Gdańska, kończymy u mnie w domu. U mnie w domu, ekipa koszykowa o 7 nad ranem. Wigilia razem. Pożegnania i powroty. Łukaszu, spakujesz samochód?
Jemy zielsko ziółka. Kocham swoich klientów. Robimy koktaile. Panie Janie - uszanowanie. Chowamy się, paląc papierosy na parkingu. Cho na peta Mordko! Jedziemy nad wisłę, trafiamy na koniec świata. Pijany to do domu. Pograjmy w hirołsów. W scrabble może? Dikarpio, plum? Wiśniówkę dla wszystkich! Ziółek rób zdjęcia!

Tęsknię już.

Ps. Tomku Szlachcicu, przyniosę Ci kiedyś tę książkę.